Ochtendlijk gezeur

Schokkend weetje: Ik ben geen ochtendmens. Nooit geweest. En ik vrees dat dat in de nabije toekomst nog niet gaat veranderen. Ook ben ik geen avondmens, of er moet een geweldig feestje op de menu staan. Ik denk dat ik een door-de-dag-mens ben. Zo, vanaf een uur of 10. Dan ga ik stevig.

Om door de zure appel van de ochtend te bijten, zet ik steeds de televisie op. Zo rond een uur of 7 ziet ge niet erg veel passeren. Dr Oz kan me niet echt boeien, vooral de verafgoding van die vrouwen, vreemd. Dus ik zap steeds naar de VTM.  Die zenden herhalingen uit van ‘hippe’ programma’s. In het aller begin was er Spoed. Ooooh, I love spoed. De 90tiesvibe was ongelooflijk voelbaar, het bloed bijna echt. Daarna kwam er een cowboy-indiaan-programma over een vrouw die de indianen hielp. Niet echt het beste, maar hé. Ik werd er wakker van.

Maar dan, de crème de la crème. Murder, she wrote. Echt waar. Die Jessica Fletcher, ze is mijn heldin. Ik stond er zelfs vroeger voor op –lees: Ik zette mijn wekker, klikte de tv aan en keek lekker vanuit bed.- Heaven! Ik werd er zelfs goedgezind van. Dat is opmerkelijk, mensen die mij ’s morgens tegenkomen zullen je adviseren om uit de weg te gaan, bij mij heeft de morgendstond namelijk geen goud in de mond.

Maar nu. Plots, na een goei kerstverlof (life of a teacher), zet ik de tv op. Ik verwacht ons Jess (ik mag die zo noemen, wij zijn vriendinnen...) te zien. MAAR NEE! Één of andere Australische humoristische serie (not funny, tough) Packed by the Rafters, verschijnt op mijn scherm. Echt, mijn ochtenden starten weer slecht.

En de grootste vraag: Waar is ons Jessica gebleven?

Dus lieve VTM-bazen. Ik denk dat er maar weinig mensen op zo’n vroeg uur kijken. Luister dan naar naar het advies van de wel-kijkende mens. Ik wil ons Jess terug. Want ook ik had, net als Mde Fletcher, de moordenaar rap door. En da’s goed voor mijn zelfvertrouwen en mijn medemens.  Prettyplease?

Gegroet, Mevrouw Prinses

Nestelgedrang

Het Lief en ik zoeken. Naar een woonst. Het liefst niet te groot, want ik kuis nie graag en 't Lief is daar ook gene held in. Mits wat meer moed en doorzettingsvermogen zou dat lukken, maar hé, ne mens mag ook eens lui in zijne zetel gaan liggen hé?

Soit, ons grootste discussiepunt van het universum: Wat met de inrichting? 

Hij wil iets Hobbit-achtig, veel hout,veel ruiten, veel ondergronds en veel blote voeten met haar op. (Het kan zijn dat ik hierin wat overdrijf. Een beetje maar hoor.) 

Ik wil iets, dat ik de naam "Chaotic Chique" heb gegeve. Denk aan witte/lichte meubels, onnuttige accesoires zoals een gebloemde chihuahua en een Chanelnagellak onder een stolp. Ja, zoiets. En ook een grote, fluoroze buldog in de hal. Dan kan ik mijn sleutels op zijn neus leggen en mijn sjaal rond zijn nek. Ik ga die twee nooit nog kwijtspelen... En de hondenpoepjes van Ikea als kapstokken in de gang.  Ohja, en ook een grote, lichthouten tafel. Groot genoeg voor al mijn rommel. Zelfkennis ofzoiets. 

Ik duik verder in Pinterest, Welke.nl en den Ikea-website. Hoera hoera hoera. Nu maar hopen dat dat prachtige appartement met die perfecte lichtinval en klein hofke vrijkomt. 

Gegroet, Mevrouw de Prinses

Voornemens, mijn gat.

Ik ben er niet echt fier op, maar erover liegen doe ik ook niet. In sociale contacten ben ik erg naïef. Ik geef dat toe. Ik ben zo iemand die bij iedereen het beste ziet, maar bij mezelf dan weer heel wat minder. Soit, die naïviteit heeft me wel door heel wat watertjes geloodsd, aangezien ik ook erg onwetend reageer als mensen mij subtiel iets willen duidelijk maken. Subtiliteit is niet aan mij besteed.

Het was rond iets na nieuwjaar, de voornemens waren nog niet van de spreekwoordelijke pers gerold of daar was het. De woordenstorm. Agressieve, dronken frustraties naar mijn hoofd. En iedereen kon het horen. Dat ik foute keuzes heb gemaakt en dat ik hiervoor de schuld zal dragen.  Dat ik dan met mijn domme kop ook nog eens vriendelijk (én naïef, maar nu eens expres!) terug reageerde begrijp ik niet. Het jammere is dat ik steeds vriendelijk heb gedaan tegen de persoon in kwestie, maar dat ik nu mijn vragen stel. Want hé, wij wonen wel in hetzelfde dorp. Misschien gaan onze kinders later samen in de klas zitten, en dan staan wij daar, tijdens die oudercontacten. De ongemakkelijke stiltes weg te kijken. 

Ik kroop met een schuldgevoel in bed, het Lief naast mij. En toen had'k het door. Ik heb een goei lief, een toffe job en veel leuke vrienden. Als iemand mij niet leuk vindt, ga ik de persoon in kwestie niet smeken om vriendschap. Die fase ben ik voorbij. Ik sliep goed die nacht, maar ik twijfel aan de nachtrust van anderen. 

Liefs, Mevrouw de Prinses 

Oudjaar: Het feest der boekhouders

Oudjaar. Eigenlijk is dat toch gewoon een feest voor de boekhouders. Een nieuw jaar, nieuw boeken? 

Vroeger, toen ik nog op mijn duim zoog -geloof mij, ik deed dat keilang, danku meneer den orthodont om mijn scheefgezogen mond tot een prachtige glimlach te restaureren.- stond ik om 7uur al aan het bed van ons moeder en vader te zeuren of ik nu eindelijk mocht vertrekken om te gaan nieuwjaarke-zoete zingen. 
De regel bij ons thuis was, dat mijn zus en ik pas mochten vertrekken als er daadwerkelijk al een kind bij ons aan de deur was geweest. Eén van de stomste regels ooit.

Bij deze, mijn wensen, voor mezelf, voor jou, voor iedereen: 
-Meer glitters
-Meer glimlachen
-Meer zon
-Meer geluk


Maar vooral, keiveel liefde. 

Liefs, Mevrouw de Prinses

Vragen des levens. Deel 2

Is een onesie een kledingstuk dat buiten de veilige muren van je huis gedragen mag worden?

Puhlease, zeg ja. Dan schaf ik mij dus zo eentje aan. 

Gegroet, Mevrouw Prinses 

Als de vulkaan op barsten staat maakt ge u maar beter uit de voeten

Soms ben ik wel eens kwaad. Maar echt kwaad. Boos. Op alles en iedereen. Ge voelt het dan al vanuit uwe buik komen, ne grommel. GRRRR. Ik ben boos. Kwaad. Op u. En ook op u. En op dat. En ook op dit. Het gaat over, maar toch.

Als juf heb ik vaak boze kinders in de klas. Sociaal-emotioneel welzijn is ohzo belangrijk, maar als er dat niet is, is er niets. Gene stabilisé en de boel valt in duigen.  Er vallen klappen, iemand vangt ze op. Er wordt geroepen.  Tranen en frustratie. Afkoelen op de speelplaats, soms ergens anders. En dan, een sorry. En een knuffel, die je helemaal niet verwacht maar die des te meer deugd doet. Wij gaan weer verder. Een nieuwe bladzijde van een al erg dik boek.

Ik prijs me gelukkig met mijn gouden collega’s. Dank. Het buitengewoon onderwijs is een hemel, met al die zeverzoenen en knuffels. Maar het kan ook een hel zijn, dat bewijzen de blauwe plekken op mijn benen. 

Gelukkig hebben die van ’t onderwijs nogal veel vakantie hoor ik jullie denken.... 

Gegroet, Mevrouw Prinses

Over Onze Lieve Vaders bidden enzo

Kerstviering. De eerste die ik zou meemaken op mijn school. En zoiets vind ik dan spannend. Dat ik de hele voormiddag zenuwachtig was, was eigenlijk voor dat medisch onderzoek ("Zou't lukken om te plassen?"), maar ik stak het op de kerstviering. 

Mijn collega en ik liepen boenk de boekskes voorbij, waarop we door de leerlingen die op Zweedse banken zaten moesten ploegen. We hebben geen lezers in de klas, maar ik wou toch weten hoe nu net weer die tekst van dat liedje ging. 

Om een lang verhaal kort te maken, ik som even de hoofdpunten op:
- Een leerling die nogal hardop vertelde dat "Jezus toch wel dood was, dus we moesten ook maar niet meer voor hem bidden." 

- Een andere leerling die zohard niesde dat al zijn snot eruit vloog. Vloog, als in vliegen. Erger nog, het spoot eruit. 

- Ik kende de liedjes niet, ahnee, da's iets wat jarenlange training vergt. Ik sta nog niet zo ver. Maar ik had het geluk dat een leerlinge achter mij keiluid meezong. Mijn onkunde werd zo gemaskeerd. Dankjewel lieve leerling! 

Kortom, de kerstviering heeft het begin van een zalige week ingeluid. Donderdag gaan we naar FC de Kampioenen-film kijken en vrijdag is het kerststallentocht. En dan.. vakantie. Heerlijk. 

Gegroet, Mevrouw de Prinses