Vandaag

Vandaag kwam ik thuis met zeverplekken op mijn trui en stond ik op om 7u. Ik ben terug aan het werk, tot einde schooljaar in dezelfde school als vorig jaar. Gelukkiger kunt ge mij niet maken.

De loosheid der werkenden

Ik ben werkloos. Voilà. De voorbije maanden heb ik mij nog voorgehouden dat ik 'geen werk had omdat alle scholen toch gesloten zijn'. Maar nu begint het mij te dagen. Het is de laatste week van augustus en ik heb nog geen werk. Werkloos dus. 

HD en dan niet in high definition

Even terugspoelen naar zomer 2013. Ik ben op kamp met een bende akabe-scouts-kinderen. Anders kan best, weetjewel? Op dag 2 'voel' ik iets in mijn liesstreek. Een ontsteking? Ik was daarvoor ook pas begonnen met start to run, dus ik legde ijs. Op dag 4 kon ik 's avonds niet meer rechtstaan en op dag 5 nam ik bij mijn ochtendkoffie een dafalganneke. 

Ik besloot naar de dokter te gaan. Doorverwezen naar de beste heupspecialist (naar mijn mening) Dr Kristof Corten. Heupdysplasie is de oorzaak van mijn probleem, mijn kom en kop passen niet mooi in elkaar. Maar ook een gescheurd heuplabrum, door mij en mijn omstaanders liefdevol 'mijn velleke' genoemd.  

Fast forward naar 25 februari 2014. De eerste stap om mijn heupprobleem om te lossen wordt gezet. Mijn velleke zal gehecht worden. Na de operatie is de Krikke (Ik mag da, hij zag mijn blote kont) content. De operatie is zwaarder geworden dan voordien, er is extra botaanwas weggenomen omdat die waarschijnlijk voor de pijn zorgde. Mijn velleke is perfect gehecht, maar het was een serieuze scheur. 

Nu zit ik hier. Met mijn gehecht velleke en 5 draadjes in mijn bil. Stappen gaat niet, krukken zijn het antwoord. Ik neem medicatie waar ik wazig van word, mag noch fietsen noch autorijden en elke dag komt een verpleegster mijn buikspuitjes geven en mijn draadjes verzorgen. 

Een luilekkerleventje. Maar ik haat het. Ik mis mijn kindjes, mijn collega's, mijn vrijheid. 

Gegroet, 
Mevrouw de Prinses 

Als de vulkaan op barsten staat maakt ge u maar beter uit de voeten

Soms ben ik wel eens kwaad. Maar echt kwaad. Boos. Op alles en iedereen. Ge voelt het dan al vanuit uwe buik komen, ne grommel. GRRRR. Ik ben boos. Kwaad. Op u. En ook op u. En op dat. En ook op dit. Het gaat over, maar toch.

Als juf heb ik vaak boze kinders in de klas. Sociaal-emotioneel welzijn is ohzo belangrijk, maar als er dat niet is, is er niets. Gene stabilisé en de boel valt in duigen.  Er vallen klappen, iemand vangt ze op. Er wordt geroepen.  Tranen en frustratie. Afkoelen op de speelplaats, soms ergens anders. En dan, een sorry. En een knuffel, die je helemaal niet verwacht maar die des te meer deugd doet. Wij gaan weer verder. Een nieuwe bladzijde van een al erg dik boek.

Ik prijs me gelukkig met mijn gouden collega’s. Dank. Het buitengewoon onderwijs is een hemel, met al die zeverzoenen en knuffels. Maar het kan ook een hel zijn, dat bewijzen de blauwe plekken op mijn benen. 

Gelukkig hebben die van ’t onderwijs nogal veel vakantie hoor ik jullie denken.... 

Gegroet, Mevrouw Prinses

Ze zitten hier niet voor hun zweetvoeten.

Ze zitten hier niet voor hun zweetvoeten, een veelgehoorde zin in de naar koffie en zweet ruikende leraarskamer van een school voor buitengewoon onderwijs. Nee, met zweetvoeten ga je niet naar school – of soms wel, maar je krijgt ze van school, alé soit.- Met zweetvoeten ga je in bad, propere sokken, talkpoeder in de schoenen, de hele rimram. Dat wordt opgelost.

Ze zitten hier niet voor hun zweetvoeten.  In het buitengewoon onderwijs kom je niet toevallig. Ook niet als leerkracht. Je doet het graag, of net niet. Maar niet zo af en toe een beetje. Je bent er graag (bij) en neemt de leerlingen mee naar huis. Niet echt, en niet naar overal –Zot!- maar meenemen in je hart.

Ze zitten hier niet voor hun zweetvoeten. Relativeer. Wees kalm. Vandaag niet gelukt? Morgen een nieuwe dag. En anders overmorgen, of volgende week, volgende maand, na ’t verlof. ’t Zal wel loslopen. Geen paniek.
Ze zitten hier niet voor hun zweetvoeten. Elke zabberzoen, kleverige knuffel en tandloze glimlach getuigt van ongelooflijk veel liefde. Ze zitten al in je hart, ook al weet je’t zelf nog niet.


En die zweetvoeten? Die neem je er maar bij.